Inschrijven op de nieuwsbrief

Spot on Young Poets - Poezieweek

Stian Olesen - Spot on Young Poets | Winternachten slowfestival - video Kevin van Os
Stian Olesen - Spot on Young Poets | Winternachten slowfestival - video Kevin van Os

Writers Unlimited heeft acht jongeren gevraagd een gedicht te maken bij het thema van het 26e Winternachtenfestival : 'Het is aan ons'. Allen deden eerder mee met het Spot on Young Poets-programma voor Haagse middelbare schoolleerlingen en haalden de finale van de Jonge Campert prijs. Tijdens de Poëzieweek zetten we dagelijks een van de Young Poets in de virtuele spotlights. Kijk nu de videogedichten van Stian Olesen en Xiu Bin van Lier.

Stian Olesen is een jonge dichter uit Den Haag die tijdens Winternachten festival 2020 de Jonge Campert-prijs won. Xiu Bin van Lier droeg haar gedicht voor tijdens het Schrijversfeest van het Winternachten festival 2018 als een van de drie finalisten. Spot on Young Poets is het educatieproject van Writers Unlimited, dichter Diann van Faassen en Museum Meermanno | House of the book. Tijdens dichtworkshops op Haagse middelbare scholen krijgen leerlingen les in dichten en voordracht. Stian is leerling van de Vrije School Den Haag, en Xiu Bin van Dalton Den Haag.

Dit jaar was het niet mogelijk de poëzieworkshops te organiseren, maar Diann wandelde met de acht oud-deelnemers door de parken en straten van Den Haag en verkende met hen het thema. Het resultaat is een bijzondere serie videogedichten die de jonge dichters zelf hebben gemaakt. Het is een indringende getuigenis van een generatie, die vol verlangen is om hun perspectief en levensvisie te uiten, maar dit door de Covid-19 maatregelen nauwelijks kan doen. Met hun verbeeldingskracht geven ze een stem aan hun generatiegenoten die in het publieke debat doorgaans te weinig zichtbaar is.

Over de wandeling met Stian schreef Van Faassen:
"Wanneer je iemand net leert kennen en misschien wel 'een wij' wilt worden, daar denk ik aan," zegt Stian Olesen over 'Het is aan ons'. "Hoe doe je dat? Je praat met elkaar, je kijkt naar wat je gemeen hebt maar wanneer is er 'een ons'? Dat is nog helemaal niet zo eenvoudig." Op deze grijze Paarse vrijdag wandelen we door de Bosjes van Poot. "Tijdens de eerste lock down was ik hier vaak met mijn hond, het werd een beetje 'mijn' bos, om toch even buiten te zijn en me goed te voelen. Die periode was best moeilijk, ik ben iemand die echt z'n sociale contacten nodig heeft, ik miste mijn klasgenoten en de groep van theater."De stilte van toen heeft inmiddels plaatsgemaakt voor overvolle weken, vijf dagen school en in het weekend beide dagen repeteren op theaterschool Rabarber.Toch blijft er in de drukte ook tijd over om te schrijven, iets dat Stian niet achter zichzelf had gezocht. "Ik had nog nooit echt iets geschreven voordat ik meedeed aan Spot on Young Poets. Toen ontdekte ik hoe fijn ik het vind om te schrijven en wat een mooie vorm het gedicht is. Ik ben blijven schrijven, het meeste houd ik voor mezelf, daarom is het leuk weer mee te doen zodat er een gedicht naar buiten komt.""Van wandelen komt het minder sinds alles weer draait," er springt een hond op tegen Stians benen. Al hebben wij de onze thuisgelaten, in het gesprek lopen ze gewoon mee: Dalia, de lieve mengelmoes uit Griekenland, "eigenlijk een labrador op te korte pootjes" en Rosie, mijn puber Golden Retriever. Ze zouden het vast goed kunnen vinden, na wat snuffelen en spelen, zomaar een wij kunnen zijn.

Diann over de wandeling met Xiu Bin:
"Eigenlijk wil ik niet volwassen worden, ik wil als een kind naar de wereld blijven kijken," zegt Xiu Bin van Lier net nadat ze opgetogen vertelt dat ze straks achttien en dus volwassen is.
We wandelen op Landgoed Ockenburgh, "Als klein meisje kwam ik hier al, er is weinig veranderd, dat vind ik fijn." Terwijl we door een jungleachtig stuk bos lopen herinnert ze zich het in bomen klimmen en hutten bouwen met haar broertje.
Wat is de volwassenheid waar Xiu Bin niet aan wil? Een uitgestippeld pad "met een eigen huis, een baan, iets worden." "Bij een huis denk ik aan een busje, daarin zou ik willen wonen en rondreizen, het liefst met een hond erbij. Ik kijk er naar uit om zelf dingen te bepalen." Toch overweegt ze een studie Bouwkunde, "maar ik zou ook iets met muziek willen doen, in de pauzes op school speel ik gitaar in een band."
'Het is aan ons' klinkt voor Xiu Bin ver weg, als iets waarachter je je kunt verschuilen. "Wie is die ons, zijn we dat echt allemaal? Hoe kunnen we het eens worden? Ik kijk liever naar wat ík kan doen."
Het zelf doen leverde het afgelopen jaar voordelen op: "Toen de school dicht was en ik alles thuis moest doen, was ik sneller klaar en had ik veel meer vrije tijd. Ik vind lessen vaak te lang duren."
We lopen terug over de lanen die "als kind toch langer leken." We kijken nog even zoals we vroeger keken. Verwonderd en nieuwsgierig wil ze blijven, Xiu Bin pakt haar fiets. En ik zie haar zo in dat busje wegrijden…

Geplaatst op: donderdag 28 januari 2021